Pas de afgelopen jaren zijn we ons er wat breder van bewust geworden hoe zwaar en stressvol het is om voortdurend aan allerlei soorten geluidsoverlast blootgesteld te worden.
Dit lawaai dat overal doordringt, is tegenwoordig zo normaal en alomtegenwoordig dat je het in het dagelijks leven meestal niet eens meer bewust registreert. Zonder directe vergelijking probeert je brein het actief naar de achtergrond te verdringen. Hoe vaak hoor je op het vakantiehuisje niet: “Wat is het hier heerlijk stil.”
In een stedelijke omgeving horen verkeerslawaai en het geluid van wegwerkzaamheden er een beetje bij. In een winkel verdwijnen de achtergrondmuziek en het verrassend luide gezoem van de koelinstallaties ongemerkt onder je waarnemingsdrempel.
De galmende drukte in kantoortuinen en de radio die op de achtergrond speelt… tja, aan alles went een mens… of toch niet?
Overal ter wereld is grondig en langdurig onderzoek gedaan naar de manier waarop omgevingsgeluiden en lawaai bij langdurige blootstelling de psychische en lichamelijke belasting van mensen beïnvloeden.
Het is dan ook best apart dat de kranten keer op keer de meest gruwelijke manieren om aan hart- en vaatziekten te overlijden op hun voorpagina zetten, terwijl er over deze alledaagse maar serieuze blootstelling, lawaai, in de media behalve in wetenschappelijke publicaties geen woord wordt geschreven.
Volgens verdomd goed onderbouwd onderzoek kan langdurige blootstelling aan lawaai zowel lichamelijk als psychisch belastend zijn. Het kan algemene onrust, angst, concentratieproblemen, slaapproblemen en een flinke dosis irritatie veroorzaken.
En aanhoudende stress verhoogt natuurlijk het cortisolgehalte in je lichaam, wat weer rechtstreeks verband houdt met zowel hoge bloeddruk als overgewicht.
Op kantoor zorgen vooral voortdurend gepraat, onderbrekingen en het gebrek aan controle voor meer ervaren stress en extra inspanning om je te concentreren. In kantoortuinen en scholen worden concentratieproblemen daardoor nog eens extra versterkt.
Met andere woorden: het menselijk brein is zo afgesteld dat plotselinge storende geluiden, zoals het getril van een telefoon en stemmen van mensen met bepaalde “triggerwoorden” (zei die persoon nou net mijn naam?), meteen op de radar verschijnen. En daar gaat je gedachtegang dan ook lekker makkelijk door de bocht.
Klinkt niet bepaald efficiënt of stressvrij, toch?
En in onderzoek op dit gebied wordt bijna zonder uitzondering uitgegaan van zogenaamde “gemiddelde mensen”. Maar wat als je neurodivergent bent? Dan kunnen de geluiden en andere prikkels van de wereld nog eens vele malen zwaarder binnenkomen!?!
Wat zou de ontwerper van een noise cancelling koptelefoon dan aanraden als oplossing voor al die geluidsoverlast?
Om te beginnen zou ik de verantwoordelijke op je werk of op school eens goed aan het verstand peuteren dat, als je mensen dan per se met kantoortuinen moet straffen, je op z’n minst genoeg om die mensen of desnoods om de efficiëntie geeft om tijdens de ontwerpfase ook een akoestisch ontwerper in te schakelen en diens plan vervolgens uit te voeren.
Ik durf te wedden dat de productiviteit en het werkplezier met sprongen vooruit zouden gaan en het ziekteverzuim flink zou afnemen.
En voor al die andere situaties kan ik natuurlijk gewoon goede noise cancelling koptelefoons aanraden.
Bij Valco hebben we, naast geweldig geluid op studioniveau en draagcomfort, ook flink ingezet op natuurlijke geluidsbeheersing. Active noise cancelling (ANC), gerealiseerd met meerdere microfoons, dempt omgevingsgeluid precies genoeg.
We proberen geen zogenaamde “zintuigcapsules” te maken die al het geluid van buitenaf blokkeren. We dempen het lawaai precies genoeg, zodat het je brein niet onnodig belast en je ook in een rumoerige omgeving volop van muziek en alle nuances kunt genieten, zonder het volume op te moeten schroeven tot je gehoor er bijna aan gaat.
Maar als iemand toch je aandacht wil trekken, of dat nu Reiska van de administratie is of een vrachtwagen, dan lukt dat nog steeds prima.
En weet je wat? Best veel mensen gebruiken onze koptelefoons zonder überhaupt naar muziek te luisteren.
Zoals een klant het in zijn feedback treffend verwoordde:
“Ze draaien gewoon de volumeknop van de wereld een stukje zachter.”
